Dierbaren noemen me een levenskunstenaar. Voor mij is dat een manier van leven waarin ik door zelfreflectie mijn denken, voelen en intuïtie steeds opnieuw in samenhang breng.
Dat doe ik door tijdens het afstemmen me bewust te zijn van mijn buikademhaling, zodat ik steeds teruggebracht wordt naar dit moment.
Adem is als een brug die je van waar je nu bent, naar waar je wilt zijn, leidt. Elke ademhaling helpt je van vastzitten naar vrijheid, van onrust naar heldere stappen. Zo brengt adem je precies waar je moet zijn.
Voor mij omvat een levenskunstenaar meerdere lagen:
- Betekenis van ervaring. Niet alleen uit successen, maar juist uit tegenslag, twijfel en verlies.
- Nieuwsgierig blijven. Je ziet het leven niet als een probleem dat opgelost moet worden, maar als een verhaal dat zich ontvouwt.
- Spelen met taal, humor en perspectief. Waar anderen een muur zien, zie jij soms een deur of een raam.
- Oefenen in bewust leven. Niet omdat je altijd in balans bent, maar omdat je steeds opnieuw terugkeert naar wat voor jou klopt.
- Creëren in plaats van alleen consumeren. Je schrijft, denkt, deelt, maakt verbinding en geeft vorm aan je eigen levensverhaal.
Dit alles sluit opvallend aan bij mijn manier van werken. Ik gebruik zelfreflectie, taalspel, paradoxen en humor niet als doel op zich, maar als gereedschap om mensen anders naar zichzelf te laten kijken, en ben minder geïnteresseerd in pasklare antwoorden dan in betere vragen. Naar mijn ervaring is dit een vorm van levenskunst.
Je zou het ook in paradoxale zinnnen kunnen vangen:
- Een levenskunstenaar zoekt niet naar de weg, maar leert verdwalen met richting.
- Niet mijn leven verbeteren, maar verdiepen.
- Niet het leven overwinnen, maar ermee samenwerken.
- Mijn levensverhaal schrijven, terwijl het verhaal mij tegelijkertijd schrijft.
Misschien is dat laatste wel een kern: mezelf niet alleen als de hoofdpersoon van mijn leven te zien, maar vooral ook als de schrijver én de lezer ervan. Iedere ervaring is tegelijk inkt en inspiratie. Oftewel alles wat ik meemaak in het leven, zowel de bouwstoffen (de inkt) als de motivatie (de inspiratie) geeft om een nieuw verhaal te creëren of te laten groeien.
Mijn ouders zijn Frans Booms en Anneke van den Heuvel
Ik ben geboren in het mooie Heemstede (1965), met de naam René
Dat betekent ‘opnieuw geboren’. Mijn centrale levensthema zal zijn Onveilig en ongemakkelijk voelen versus Gezien en gehoord worden!
Ik heb meer dan 30 jaar prachtig werk mogen doen voor mensen met complexe gedragsstoornissen
In die tijd heb ik, in de hoedanigheid van sociaal pedagoog eindeloos veel interviews mogen afnemen
Van deze mensen heb ik geleerd hoe je écht kunt luisteren. Wat een uiteindelijke rijkdom, om gespiegeld te worden en te mogen spiegelen. Menigmaal behoorlijk confronterend
De gesprekken ontwikkelen zich tijdens een proces van echt luisteren, het soort luisteren dat niet oplost, maar opent
Wat ik doe, is eenvoudig en zeldzaam tegelijk: ik blijf erbij tot jij jezelf weer hoort
Dat moment, dat besef, die stilte, dáár begint wat mij betreft daadwerkelijke balans
Dus ook vooral niet proberen een perfect leven te leiden, maar van het onvolmaakte iets waardevols maken. Zoals een beeldhouwer niet begint met een kunstwerk, maar met een ruwe steen.
Mijn werk is ontstaan uit mijn eigen zoektocht
Jarenlang probeer ik de juiste woorden te vinden voor wat ik voel, zeker als ervaringsdeskundige op het gebied van de bipolaire stoornis
En daar is iemand, zijn naam is Bram, die vanuit het schijnbare niets, weet en laat voelen, wat echt luisteren is. Zijn verhaal is boekwaardig.
Hij heeft mij laten zien hoe complex mijn gedragingen waren en liet mij voelen wat woordspelletjes goed zijn voor je persoonlijke ontwikkeling.
Altijd eenvoudig, in de trant van Goh Bram doe eens niet zo flauw. Waarop Bram reageerde met, Dan moet je er een beetje zout op doen!
Tijdens dat soort gesprekken vind ik mijzelf terug
Sindsdien weet ik: luisteren is geen vaardigheid
Het is pure compassie. Loslaten, herstellen, afstemmen en laten zijn!
Home | Begin 