Als ik mijn leven in één zin zou samenvatten, dan is het een voortdurende beweging van onveiligheid en ongemak, naar gezien en gehoord worden. Niet alleen door anderen, maar steeds meer ook door mijzelf. Dat is een manier waarop ik leer leven.

Al vroeg ervaar ik dat ik de wereld anders beleef. Ik neem waar wat anderen vaak niet zien. Ik voel stemmingen, herken patronen en luister niet alleen naar wat mensen zeggen, maar ook naar wat onuitgesproken blijft. Lange tijd ervaar ik die gevoeligheid als iets wat mij kwetsbaar maakt. Pas later ontdek ik dat juist daarin mijn kracht besloten ligt.

Mijn leven kent perioden waarin ik de grond onder mijn voeten kwijtraak. De diagnose bipolaire stoornis confronteert mij met mijn kwetsbaarheid en verandert mijn kijk op mezelf. Herstel blijkt geen terugkeer naar wie ik was. Het wordt een ontdekkingstocht naar wie ik werkelijk ben. Ik leer dat groei bij mij niet ontstaat door mijn kwetsbaarheid weg te werken, maar door haar onder ogen te zien.

Steeds minder probeer ik te voldoen aan verwachtingen van anderen. Steeds meer durf ik trouw te blijven aan mijn eigen waarneming, mijn eigen tempo en mijn eigen stem.

Gaandeweg ontdek ik dat ik een levenskunstenaar ben. Niet als titel, maar als manier van leven. Aandachtig aanwezig zijn staat centraal.Ik stem mijn denken, voelen en intuïtie steeds opnieuw op elkaar af. Wandelen, waarnemen, reflecteren, schrijven en delen vormen het ritme waarin ik betekenis geef aan mijn ervaringen. Mijn leven groeit niet alleen door wat ik meemaak, maar vooral door de manier waarop ik er bewust mee omga.

Die ontwikkeling verandert ook mijn blik op anderen. Ik raak minder geïnteresseerd in snelle oplossingen en steeds meer in de mens achter het verhaal. Achter gedrag zoek ik de ervaring. Achter woorden zoek ik de betekenis. Ik ontdek dat vrijwel iedereen verlangt naar hetzelfde: werkelijk gezien en gehoord worden.

Dat inzicht verandert niet alleen mijn manier van kijken, maar ook mijn manier van bijdragen. Zo ontstaat JouwInterview. Niet als een methode om mensen te analyseren, maar als een uitnodiging om stil te staan bij hun eigen verhaal. Door aandachtig te luisteren en vragen te stellen ontstaat ruimte waarin mensen zichzelf opnieuw kunnen ontmoeten. Niet omdat ik hun antwoorden geef, maar omdat ik help zichtbaar te maken wat al in hen aanwezig is.

Ook mijn eigen verhaal blijft zich ontwikkelen. Mijn autobiografie, mijn wandelingen, mijn gesprekken en mijn reflecties zijn geen eindpunten, maar tussenstations. Ze herinneren mij eraan dat persoonlijke ontwikkeling geen project is dat ooit af is. Het is een levenshouding.

Beëindigingen horen bij mijn leven. Zowel privé als in mijn werk vormen ze telkens opnieuw een kruispunt. Waar ze vroeger vooral voelden als verlies of afwijzing, ervaar ik nu dat ieder einde ook ruimte maakt voor iets nieuws. Onveiligheid en ongemak verdwijnen niet direct, maar ze bepalen niet langer mijn richting. Zoals eerder gezegd kies ik er steeds vaker voor om aandachtig aanwezig te blijven, ook wanneer het antwoord zich nog niet aandient.

Langzaam ontdek ik dat mijn grootste ontwikkeling niet ligt in wat ik bereik, maar in wie ik word. Ik hoef mijn leven niet langer te bewijzen. Ik wil het belichamen. Niet door harder te lopen, maar door bewuster aanwezig te zijn.

Daarom blijf ik wandelen. Daarom blijf ik luisteren. Daarom blijf ik schrijven. Daarom blijf ik vragen stellen. Niet omdat ik ooit klaar ben, maar omdat het leven zelf mijn grootste leermeester blijft.

Als ik terugkijk, zie ik geen verzameling losse gebeurtenissen. Ik zie één doorgaande beweging. Van overleven naar leven. Van aanpassen naar authenticiteit. Van antwoorden zoeken naar betekenis ontdekken. Van onveiligheid en ongemak naar vertrouwen. Van verlangen om gezien en gehoord te worden naar het vermogen om ook anderen werkelijk te zien en te horen.

Dat is de rode draad van mijn leven.

En misschien is dat ook de kern van wat ik wil doorgeven: wanneer we aandachtig aanwezig durven zijn bij onszelf en bij elkaar, ontstaat er iets wat geen oplossing is en toch alles kan veranderen. Dan ontstaat verbinding. Dan ontstaat betekenis. Dan ontstaat ruimte om volledig mens te zijn.