Vermoeidheid

En ook nu blijkt weer hoe complex simpele blogmaterie voor mij kan zijn.

Nou ja, een blogartikel schrijven vind ik per definitie niet simpel.

Mijn hele ziel en zaligheid gaat erin, met minder neem ik geen genoegen.

En dan ineens, vanuit een schijnbaar niets, komt het toch toto een schrijven.

Een voor mij zeer beladen onderwerp;

Vermoeidheid, wat een kwelling

Niets aan de hand

zou je denken, een kwestie van gewoon beginnen dus

Maar daar laat zich een venijnigheid zien

Hoe begin ik dan, wat zijn de eerste woorden?

Dat is voor mij dus wel degelijk een kwestie van beginnen met een eerste woord

De diagnose bipolaire stoornis werd gesteld in oktober 2011

Vanaf november 2011 heb ik dagboekfragmenten bijgehouden

Ik neem je mee in mijn wereld van grote sprongen sky high, tot vallen hell deep en het vinden van een levens balans daar tussenin

Als ik mijn verhaal zo teruglees krijg ik kippenvel en voel ontroering rondom mijn gevecht rechtop te blijven staan

Een innerlijke noodzaak ervaren van sky high en hell deep, maar dan wel in balans

Zoveel als mogelijk in ieder geval

Het is dinsdag 29 november 2011

na het drinken van een kopje espresso, zit ik na in de voortuin

Ondertussen knabbel ik aan heerlijke pepernoten, en drink ik tussendoor af en toe een slokje bronwater, als een heus ritueel

Ik ervaar een intense moeheid, doordat er nu pas wat ruimte en rust in mijn lichaam en geest ontstaat

Een ruimte waarbinnen alles wat is mag zijn

Van overleven naar leven. Van wilskracht naar zielskracht, van willenkracht naar zielenkracht

Momenteel is er dus

minuscule ruimte om te laten zijn wat is, incluis mijn vermoeidheid, een loom-sloom-droomgevoel, met een soort van zwaar smoel

Oogleden die willen sluiten, al mijn wilskracht met lawaai willen muiten

Een onlosmakelijke verbondenheid met alles en iedereen ervaren, en zowaar eindelijk na bijna vijftig jaar mag ik van mijzelf legaal staren

Eindeloos, moeiteloos vertrouwen en in liefde loslaten, rust

Een zwaarte van mijn oogleden, moegestreden

Zodra ik dit schrijf verdwijnt mijn zwaarte

Een zwaarte van lijf, een ruimte in geest

Voor even sluit ik mijn ogen

om mezelf te beloven alle powernaps op een dag, voelbaar toe te laten

En te vertrouwen in dankbaarheid op mijn zielskracht

Maar ja, een activiteit als opstaan is zo confronterend

Oogleden die willen sluiten

dus dan maar gaan schrijven, zo kan ik bij mijn gevoel blijven

En daar is die klote vermoeidheid, die allesoverheersende moker en besluit ik alles dat er nu is te laten gebeuren

Overgave in plaats van nog zoveel willen, hap ik zomaar zittend op mijn fiets, nog even wat frisse lucht. Zonder verder na te denken blijk ik in actie!

Wil en ziel werken weer samen

Maar dan wel in de 8e en zwaarste versnelling

zo kan ik alleen maar heel langzaam fietsen, het liefst tegen de wind in

Zo vliegt de wereld door mijn slomige vermoeidheid, tenminste niet alsnog aan mij voorbij

Ik voel mijn wereld als in slow-motion. Dat gevoel mag er wezen en laat me veel bewuster leven

Doe mij maar een portie langzaam, langzamer, langzaamst

Zo helend!

Wil je op de hoogte blijven?

Het grootste mannengeheim ooit, onthult!

Je bent een succesvolle man en beschikt over veel geld, een prachtige vrouw en kinderen die alles krijgen wat hun hartje begeert. Totdat je langzamerhand een beetje teveel praatjes krijgt. Je gedraagt je steeds arroganter en bent uiteindelijk jouw eigen probleem. Het ernstige van je situatie is dat je dat zelf allemaal niet doorhebt, je leeft als een kip zonder kop.

Het gaat in jouw leven allang niet meer zoals je wil. Je reageert je ongemakkelijke gevoelens af door jaloers en cynisch gedrag te uiten tegenover met name mannen. Je compenseert je frustraties door anderen in je omgeving het leven zuur te maken. Zelfs een aantal vrienden moeten het ontgelden.

Jouw korte lontje zorgt ervoor dat je je steeds meer als een control-freak ontwikkelt. Je kinderen worden steeds afstandelijker naar jou. Wat je niet ziet is dat ze steeds vaker bang zijn voor jouw onvoorspelbare gedrag. Jij mooi mens hebt niet eens door hoe bang jij voor jezelf bent als je ‘s morgens in de spiegel kijkt. Jouw vrouw pikt het niet langer en met pijn in haar hart besluit ze van je te gaan scheiden.

De bom barst bij jou als je tot overmaat van ramp ook last blijkt te hebben van extreme stemmingswisselingen. Je meld je ziek op het werk, daar waar je ziel en zaligheid in zit. Jouw levenswerk vertoond scheuren en dondert in elkaar. Je bedrijf gaat failliet en jij bent inmiddels een totaal uitgebluste man, burn-out en bipolair.

De onderhoudskosten voor je statige huis zijn onbetaalbaar geworden, waardoor je jullie huis gedwongen moet verkopen. Je blijft met een enorme restschuld achter. In je dakloze situatie zie je geen uitweg meer…

Eén vriend is je al die tijd trouw gebleven en heeft je gewezen op deze tekst en het lijkt wel of de tekst over jouw leven gaat.

Mijn naam is René Booms, interviewer/coach en schrijver. Ik geloof ook in mannenkracht door kwetsbaarheid.

Kwetsbaarheid is alleen voor échte mannen, échte krachtpatsers

Kwetsbaarheid opent voor jou namelijk alle deuren naar persoonlijk geluk en wijsheid en maakt alles wat je wenst en wil doen mogelijk!

Prestatiedruk en stress, niet alleen op het werk, maar ook privé, vormen een explosieve cocktail. Torenhoge verwachtingen van jezelf, en je omgeving maken een ideale versie van jezelf.

Alles is buitenkant, terwijl het juist ook als man gaat om je PERSOONLIJKE ONTWIKKELING. Ontwikkeling bereik je met vallen en opstaan, kwetsbaar opstellen dus! Zo ontdek je via je innerlijke reis wie en wat je bent. Het gaat duidelijk niet alleen om je reisbestemming, maar vooral ook om je bewustwording tijdens je proces.

Mannen gezocht!, die durven te gaan staan voor kracht van kwetsbaarheid. Ik zie heel veel vrouwen die naar voren durven komen en meer uitkomen voor hun gevoel. De mannen zijn daarin nog heel voorzichtig.

Dit is het gevolg van de evolutie tot nu toe en dat is ook niet erg. Mannen zijn aangeleerd sterk te moeten zijn en hun gevoelens niet te tonen. Dit komt voort uit de tijd van de oorlog en middeleeuwen, omdat mannen moesten vechten. Daarin konden emoties niet de overhand nemen, gezien op die basis een oorlog verloren kon worden.

Deze cultuur is door de eeuwen heen als waarheid aangenomen en heeft ervoor gezorgd dat de mannen een bepaalde rol op zich hebben moeten nemen. Ongeacht dat mannen anders zijn dan de vrouwen, wordt er vaak vergeten dat mannen net zoveel gevoel hebben als vrouwen.

Alleen weten mannen dit beter te verbergen. Het is voor een man dan moeilijk om naar voren te stappen en zijn ware gevoelens te erkennen, tonen en aan te geven. Want als een man dat doet, wordt hij als zwak gezien volgens de maatschappij. Maar dat is natuurlijk allang achterhaalt.

Een man kan nog steeds een sterke man zijn, maar ook zijn kwetsbaarheid laten zien. Ook een man mag meer zijn gevoelens tonen, zonder oordeel en zonder afwijzing. Iets waar deze maatschappij erg goed in is, is mensen afwijzen.

Afwijzing

Het is natuurlijk iets wat van nature gaat, maar mensen wijzen altijd iets af wat ze niet kennen of niet willen weten of voelen. Het wordt weg gelachen of weg gewuifd en er wordt verder niet over gesproken. Maar wat is daar nou leuk aan?

We weten allemaal hoe afwijzing voelt, en toch blijven we het doen bij een ander. We willen een man die een vrouw begrijpt, maar als een man zijn kwetsbaarheid laat zien is het weer niet goed. Als een man zijn muurtje afbreekt en zijn ego loslaat, wordt dat gezien als niet mannelijk genoeg. Maar waarom is dat? Kan een man niet kwetsbaar zijn in zijn mannelijkheid?

Is een man dan niet veel meer in lijn met zijn ware essentie, en kan dat dan niet veel mooiere verbindingen tot stand brengen? Veel mooiere, pure en eerlijke relaties, waarin echte verbinding tot stand kan worden gebracht.

Waarin een man volledig zichzelf kan zijn en deze verbinding die hij met zichzelf heeft aangemaakt, weer andere kan inspireren dat voor zichzelf te doen. Zijn licht te verspreiden, waardoor er geen muurtjes en ego meer bestaan. Waar de kinderen weer van kunnen leren, en zullen leren dat het oké is om hun kwetsbare ik te zijn.

Waarin er nieuwe rollen ontstaan en deze een kettingreactie zal veroorzaken van liefde en verbinding. En als een man terug gaat naar zijn werkelijke bron, zijn ware essentie, dan zal hij ongekende talenten kunnen ontwikkelen. Want vanuit de bron, kan je creëren. Vanuit de bron kan je zijn wie je werkelijk bent. Geen harnas meer, geen masker meer, geen ego meer, want die dient niet meer.

Vanuit de ware essentie kan de man zijn hart gaan volgen, en misschien wel een heel ander pad gaan opzoeken dan hij in werkelijkheid zou doen. Omdat het van hem verwacht werd, en omdat het ‘normaal’ was. Maar wie zegt dat een man niet door zijn gevoeligheid en zijn hart te volgen, tot hele mooie creaties kan komen?

Wie zegt dat een man door zijn kwetsbaarheid niet een hele mooie inspiratiebron kan zijn voor velen? Elk mens is geboren met het potentieel iets te creëren, al zijn we door de maatschappij in een keurslijf gezet. En wordt er van de man verwacht een bepaalde rol op zich te nemen.

Maar dat is natuurlijk allang achterhaald, gezien emancipatie allang in de wereld is geroepen. En gezien elk mens gelijk is en we allemaal uit dezelfde bron komen. En we allemaal ons hart kunnen volgen, ook al wordt dat niet van ons verwacht. Omdat het niet bij een man staat of hoort, of wat de maatschappij jou ook probeert aan te praten.

We hoeven allang niet meer de slaven van het systeem te zijn. Iedereen kan zich losbreken van de opgelegde regels en de aangeleerde cultuur.

Creëer je eigen regels en jouw eigen cultuur, en je zult openbreken en je zult de juiste mensen op jou pad aantrekken en inspireren. We hoeven allang niet meer te doen wat er van ons verwacht wordt, want dat is het hoofd die jou dat verteld. Laat alle verwachtingen naar jezelf en de maatschappij los en creëer jouw leven door je hart te volgen.

De tijd voor de kwetsbare man is nu gekomen, en daar mag je vooruit komen. Start deze revolutie en laat jezelf zien! Wees de voorloper en vertrouw erop dat dit het proces is van de nieuwe aarde. Laat je ware ik zien, want als jij tot jou recht komt zal je zo een mooie inspiratie worden voor jezelf en zoveel anderen. Nu is de tijd van creatie en voor je ware gevoelens uit te komen. Nu is de tijd om je kwetsbare ik te laten zien en je hart te volgen. Nu is de tijd!

met dank aan ‘Love D’ voor ‘Yoors’

En nou ACTIE!

Jouw persoonlijke avontuur in 3 magische stappen.

Deze 3 stappen samen vormen een waanzinnige gelukscocktail/boost.

Stap 1. = HERKENNEN = benoemen van je frustratie-moment

Stap 2. = ERKENNEN = verwoorden van dat wat je dan doet

Stap 3. = VERKENNEN = ontdekken van een alternatief

Je wordt bijvoorbeeld boos op de bestuurder voor je, omdat die dan weer langzaam dan weer snel rijdt. Je herkent die boosheid bij jezelf. Vervolgens erken je je boosheid door van een afstand naar jezelf te kijken en jezelf toespreekt. Je geeft woorden aan je emoties en wat er gebeurt en accepteert dat. Uiteindelijk verken je welke mogelijkheden je hebt. Deze 3 stappen kun je eindeloos herhalen.

Wil je op de hoogte blijven?

Mood swings

Ik ga met dit artikel niet op de stoel zitten van een arts of therapeut. Dit artikel is tot stand gekomen met dank aan Ruud Meulenberg. Zijn expertise vormt voor mij een bron van informatie en inspiratie.

Slaat jouw humeur van het ene op het andere moment totaal om? Heb jij last van intense positieve en negatieve emoties die vrij snel achter elkaar optreden?

Dan kun je last van stemmingswisselingen hebben; mood swings, die jou enorm van je stuk kunnen brengen. Je kunt zomaar spontaan in huilen uitbarsten of een woede-uitbarsting krijgen om niets.

Stemmingswisselingen zijn echter ook een van de symptomen van een (naderende) burn-out.

In Nederland ondervind zestig procent van de werknemers regelmatig of zeer vaak werkgerelateerde stress (Volksgezondheid en Zorg).

Heb jij stressklachten? Dan heb je ongetwijfeld al kennis gemaakt met schommelende stemmingen.

Het verschil tussen stemmingswisselingen en normale emoties

Normale, gezonde positieve én negatieve emoties duren gemiddeld slechts 90 seconden. Na 1,5 minuut zakt deze emotie dus weer af.

Blijft deze emotie langer aanhouden, dan wordt deze ‘ongezond’ genoemd. Worden ze daarnaast heftiger dan jij van jezelf gewend bent en komen ze vaak voor, dan spreken we van een stemmingswisseling. 

Emotionele instabiliteit is één van de alarmsignalen van een burn-out. Een burn-out raakt vaak mensen die juist stabiel overkomen en als een rots in de branding lijken te functioneren. Herkenbaar?

Vaak word je door je eigen sterk positieve of negatieve stemming overspoelt en herken jij jezelf even niet meer. Dat geldt ook voor jouw omgeving: het kan heel verwarrend en vervelend zijn voor de mensen om jou heen om jou bijvoorbeeld ineens te zien ontploffen.  

Ja, de mannen krijgen ook te maken met de hormonale overgang. Deze wordt veroorzaakt door de daling van de testosteron productie. 

De symptomen komen redelijk overeen met die van vrouwen: opvliegers en zweetaanvallen, een lager libido, depressieve klachten, lusteloosheid, vermoeidheid en … stemmingswisselingen. Omdat de klachten zich wat subtieler voordoen, vallen ze minder op.

De hormonenverandering van mannen begint vanaf 40 jaar. Ben je jonger of heb je andere symptomen die niet passen bij een penopauze, dan is er hoogstwaarschijnlijk sprake van stress.

Stress is een sluipmoordenaar. Ben je niet in staat je stresslevel te verlagen, dan loop je kans op een burn-out.  

Op een of andere manier denkt men dat vrouwen vaker te kampen hebben met mood swings. Dat komt hoofdzakelijk omdat de overgang, de pil of een zwangerschap al snel de schuld hiervan krijgen.

Het hormonenstelsel van vrouwen zit inderdaad ingewikkeld in elkaar. Door de cyclus bijvoorbeeld kunnen hormonen uit balans raken.  

Tijdens de overgang daalt zowel de productie van oestrogeen als progesteron, waardoor er naast stemmingswisselingen ook klachten als gewichtstoename, opvliegers, vermoeidheid en onder andere verlies van libido ontstaan.

Heb jij geen andere burn-out of stress gerelateerde klachten? Dan kan je hormoonhuishouding een reële oorzaak zijn.  

Mensen met een depressie, zie ook ervaren vooral dieptepunten en geen of nauwelijks hoogtepunten. Zij voelen zich vooral hopeloos, rusteloos en leeg.

Ze voelen zich minder waard dan een ander, hebben een sombere blik op de toekomst en houden zich onder andere bezig met de dood.

De moodswings bij mensen die depressief zijn, slaan dan ook vaak uit naar de negatieve emoties. Meestal voelen ze zich ’s morgens het slechtst en wordt hun stemming in de loop van de dag wat beter.

Herken jij jezelf in deze korte omschrijving? Dan is het ongevraagde advies om jouw huisarts te bezoeken. Hij of zij kan samen met jou kijken naar de oorzaak van jouw depressie en een behandeltraject met jou afspreken.  

Een hsp’er is een hooggevoelig of hoogsensitief persoon. Hsp is geen aandoening, maar een natuurlijke eigenschap: het karakter waar je mee wordt geboren. Een hsp’er heeft een reeks aan kenmerken die hem of haar typeert. 

Omdat Hsp’ers erg gevoelig zijn voor prikkels, kunnen ze negatieve stemmingen van mensen of situaties onbewust overnemen. Hierdoor ervaren ze sneller stemmingswisselingen. Volgens dr. Elaine Aron heeft 1 op de 5 mensen de kenmerken van hsp.

Angst is een basis-emotie: we komen allemaal op de wereld met een gezond portie angst. Deze emotie zorgt ervoor dat we in gevaarlijke of dreigende situaties automatisch overgaan op ons overlevingsinstinct.

Angst wordt een gevaar als we er regelmatig mee te maken krijgen en we alle energie nodig hebben om ertegen te vechten. 

Maar liefst 1 op de 5 Nederlanders heeft daarmee te maken. Zij schieten in de stress van een scala aan zaken die hun angst aanjagen.

Dat heeft natuurlijk grote invloed op de stemming. Langdurige en frequente angstaanvallen kunnen gepaard gaan met paniekaanvallen, die mensen letterlijk laten verstarren. Zelfs de natuurlijke vecht- of vluchtreactie blijft dan

Een trauma ontstaat door een schokkende gebeurtenis. Dit kan zowel op emotioneel, lichamelijk als sociaal vlak zijn. Zo kan jij door een vreselijk verkeersongeluk, een brand of het overlijden van een dierbare, getraumatiseerd raken. 

Hetzelfde geldt voor verwaarlozing, menselijk leed of geweld. Een trauma veroorzaakt blijvend letsel. Je krijgt bijvoorbeeld moeite met de omgang met anderen, je verliest de controle over je gedrag en je bent overmatig gevoelig en kwetsbaar.

Wanneer je direct of indirect geconfronteerd of herinnerd wordt met jouw trauma, is het haast vanzelfsprekend dat jouw stemming zal veranderen. 

Deze stemmingswisselingen kunnen verschillend zijn: je kan je somber gaan voelen en je terugtrekken, maar ook juist heel druk en hyper worden. 

Het gebeurd vaak dat mensen met stress en burn-out klachten ook slaapproblemen hebben. Dit heeft vaak te maken met onrust in jouw hoofd. 

De stresshormonen zorgen er namelijk voor dat jij extra adrenaline aanmaakt omdat jij je zorgen maakt of je vannacht eindelijk eens goed kan slapen, of je zorgen maakt om de dag van morgen. 

Hierdoor krijg je een verstoorde slaapcyclus en sta je de volgende dag nog vermoeider weer op.

Natuurlijk is dat niet bevorderlijk voor jouw humeur. Bovendien worden de ups en downs van jouw stemming steeds heftiger.

Je kan natuurlijk naar slaapmedicatie grijpen, maar hiermee bestrijd je slechts één symptoom. Er is namelijk maar een effectieve remedie tegen slaapproblemen veroorzaakt door stress. 

De bron van je problemen aanpakken!

Vind je het lastig de oorzaak van je stress naar boven te krijgen, zoek dan hulp. Helaas is stress inmiddels uitgegroeid tot volksziekte nummer 1, waardoor vele mensen dezelfde klachten hebben als jij. Een schrale troost.

We spraken al eerder over ongezonde stress; de momenten dat jouw lichaam en geest extreem onder druk staan en je continu op de stand vechten of vluchten staat. 

Gezonde stress is stress die onschadelijk is en je helpt goed te handelen in een noodsituatie.

Het is een kwestie van de juiste balans tussen overbelasting en onderbelasting. Als mens kom je het beste tot je recht als je tussen de 40% en de 70% van je kunnen handelt. 

Bij positieve stress voel je je gelukkig, kan je moeiteloos hoog presteren, werk je efficiënt en heb je plezier in het leven.

Slachtoffer ten top!

Als ik iets ga doen wat ik nog niet eerder heb gedaan, dan kan de paniek snel toeslaan en ligt opgeven op de loer. Mijn gedachten nemen het over en vertellen mij dat ik het toch niet kan en ik besluit het niet te doen.

Vervolgens heb ik een rotgevoel, omdat ik niet heb gedaan wat ik zo graag wilde doen.

Zodra ik aan mezelf ga twijfelen, dan stel ik mezelf de vraag:

Waar komt deze weerstand vandaan? Waar ben ik bang voor? Om te falen? Of wat anderen van mij denken?

Als ik vervolgens weet wat er achter mijn twijfel ligt, kan ik  mijzelf op mijn twijfel voorbereiden. Ik kan mezelf geruststellen en weet dat de gedachten iedere keer opkomen en ik ze niet serieus hoeft te nemen. Ik ben namelijk niet mijn gedachten!

Omring jezelf met mensen die achter je staan

Als ik het eng vind om mezelf kwetsbaar op te stellen naar vreemden, dan begin ik bij mijn huidige vrienden en familie. Bij de mensen van wie ik weet dat ze achter me staan en onvoorwaardelijk van mij houden.

Ik deel een droom die ik niet achterna durf te gaan of een idee dat ik maar niet los kan laten. Mijn gedachten deel ik eerst in een vertrouwde omgeving en geeft mij de moed om ook bij vreemden steeds meer van mezelf te laten zien.

Afwijzing

Als ik meer van mezelf laat zien, word ik ook vaker afgewezen. Mensen zijn het niet eens met mijn verhaal of vinden mijn creatie niet mooi. Ik verstop mezelf dan het liefst onder het tapijt, maar realiseer me dat mensen het helemaal niet eens met mij hoeven te zijn.

Ik hoef niet door iedereen leuk gevonden te worden, en ik hoef niet iedereen te inspireren. Ik geef mezelf de kans om het ongemakkelijke gevoel van afwijzing te doorvoelen en er mee te zijn, zonder dat ik mezelf erdoor uit het veld laat slaan.

Op die manier ga ik steeds beter met deze momenten om, en durf ik mezelf ook steeds kwetsbaarder op te stellen.

Oefening baart kunst. Hoe vaker ik mezelf kwetsbaar opstel, hoe makkelijker het wordt. Wetenschappers zoals Brené Brown hebben middels onderzoek aan weten te tonen dat kwetsbaarheid het leven meer betekenis geeft en dat kwetsbaarheid je ook nog eens tot een gelukkiger mens maakt.

Tips om je kwetsbaar op te stellen. Durf jij de uitdaging om aan jezelf te gaan werken, aan?

► Geen oordeel

Accepteer jezelf helemaal zoals je bent. Spreek in vriendelijke, positieve woorden over én tegen jezelf

► Laat alle emoties toe

Wie schaamte, angst of boosheid onderdrukt, zal ook moeite hebben met andere emoties, zoals liefde en vreugde

► Falen mag

Er is nog nooit iemand geweest die helemaal geen fouten maakte. Imperfectie is mooi en dat besef kan levensveranderend zijn

Op zeker moment besef ik dat ik al te lang een PERFECTIONIST ben en al mijn energie daaraan verspil. Ik neem het besluit om mijn levens-controle lost te laten. Mijn faalangst verdwijnt als sneeuw voor de zon! Wat een verbetering van levenskwaliteit. Ik ga van overleven naar leven.

Heb lef. Durf jezelf open te stellen voor anderen, durf lief te hebben en durf risico’s te nemen. Oók (of juist) als je geen zekerheden hebt. Als je het lastig vindt om uit je comfortzone te komen, maak je zone dan breder.

Ik ben nog geen tien jaar oud als ik ruzie krijg met mijn buurtvriendje. Huilend kom ik thuis. Mijn moeder vraagt wat er aan de hand is. Ik vertel haar dat Paul mij een klap in m’n gezicht heeft gegeven. ‘En dat terwijl ik helemaal niets heb gedaan.’ Ja hoor, geloof jij het?

Een vriendje dat mij uit het niets een klap in mijn gezicht geeft? Ik zelf geloof er heilig in. Sterker nog, ik voel me slachtoffer van onze vriendschap, maar ik kan dat in die tijd nog niet zo voelen en omschrijven.

Tegenwoordig zijn we al heel wat jaartjes verder en begrijp ik donders goed dat ik in elke nare situatie een KEUZE heb. Ik kan eigen verantwoordelijkheid nemen voor de betreffende situatie.

Of ik kies voor de slachtofferrol. Kiezen voor het slachtofferschap lijkt in eerste instantie veel gemakkelijker. Zeker als het kiezen eigenlijk geen kiezen is. In een nare situatie ben ik me niet bewust van het feit dat ik ter plekke een keuze kan maken.

Zo heb ik aandacht en zo zijn mensen mijn zielige gedoe zat. Wil ik negatieve aandacht? Ik los er niets mee op. Slachtofferschap heeft een  verslavende werking op mij.

Ik merk in de loop van de tijd dat ik mezelf met mijn status van slachtoffer steeds verder uithol. Doordat ik me eerst niet bewust was van mijn keuzemogelijkheid, ben ik nooit echt met mijzelf aan de slag gegaan. Een gemiste kans, maar ja, wie wijst mij op het bestaan van een keuzemogelijkheid?

Dan moet ik de mazzel hebben dat degene die mij daarmee durft te confronteren op mijn pad komt. Mij is dat overkomen, dankzij de ontmoeting met een zielsverwant.

Onze vriendschap duurt al vanaf 1995 voort. Dat voelt als lucky me. En zo nu en dan confronteer ik weer anderen met het bestaan van hun keuzemogelijkheid.

Met dat kiezen heb ik behoorlijk wat geëxperimenteerd. Wat levert het meeste op?

Eigen verantwoordelijkheid nemen of slachtofferen? Eigen verantwoordelijkheid nemen betekent voor mij dat ik zelf verantwoordelijk ben voor wat ik denk, doe of zeg.

Wat er ook op mijn pad komt, ik wijs niet meer met mijn vinger naar een ander. Ik houd op met het bedenken van excuses. Ik ben niet te oud, te jong, te laat of te druk.

Lijden hoort ook bij mijn leven. Ik kan mijn omstandigheden niet controleren maar wel altijd kiezen hoe ik wil reageren. Dat betekent eigen verantwoordelijkheid nemen voor mij. Wat een bevrijding.

Eindelijk ruimte voor zelfonderzoek en observatie door diep, soms heel diep te durven graven in mijn ziel. Mijn ziel als spiegel voor mijn handelingen inzetten. Ga er maar aan staan.

Met diep in mijn ziel graven bedoel ik dat ik bereid ben bij mezelf naar binnen te kijken, naar wat mijn rol is in de betreffende situatie.

Dat naar mezelf kijken ervaar ik regelmatig als bijzonder confronterend. Als ik bijvoorbeeld iets lulligs tegen een ander heb gezegd terwijl ik eigenlijk mezelf gedragen heb als een hork, dan is het voor mij een ware kick als ik mijn gedrag doorheb.

Het allermooiste is dat ik in dergelijke situaties dan ook steeds gemakkelijker mijn oprechte excuses durf aan te bieden.

Ik ben er echt door gegroeid. De reactie bij de ander als ik mijn excuses heb aangeboden, is over het algemeen ontroerend en ontwapenend.

Vooral bij mijn partner. We kunnen dan weer meer ontspannen. Natuurlijk zijn er veel zaken die ik niet echt in de hand heb, zoals de aandelenkoers, een vervelende opmerking, of het weer. Maar zelfs in relatie tot deze zaken heb ik nog de keuze hoe ik wil reageren.

Het nemen van eigen verantwoordelijkheid betekent voor mij dat ik zelf eigenaar ben van mijn reacties en niemand anders.

Als ik mijn verantwoordelijkheid niet oppak, offer ik eigenlijk mijn eigen kracht op. Ik kan er natuurlijk voor kiezen om mijn verantwoordelijkheid niet op te pakken, maar dit betekent ook dat ik de consequenties moet aanvaarden van mijn ‘wegloopgedrag’.

Lees verder in mijn autobiografie ‘Bipolair, mijn geheim over leven’

Wat is eenzaamheid?

Alles wat ik in dit artikel met je deel, is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen.

Voor mij betekent éénzaamheid, je niet verbonden voelen. Ik ervaar een gemis aan een hechte, emotionele band met anderen en mezelf. Of ik heb minder contact met andere mensen dan ik zou willen. Eenzaamheid gaat bij mij gepaard met kenmerken als negatieve gevoelens van leegte, verdriet, angst en zinloosheid en met lichamelijke of psychische klachten.

Eenzaamheid bewust voelen door het gemis van een hechte emotionele band met een ander, betekent voor mij één van de manieren/gereedschappen om mezelf mentaal te ervaren en weer tijd te nemen om mijzelf persoonlijk te ontwikkelen.

Je zou kunnen zeggen dat eenzaamheid vergeleken kan worden met een spiegel. Een spiegel waar ik niet kijk naar mijn spiegeling, maar naar mijn ziel. Wat bij mij vaak als eerste gebeurt als ik in eenzaamheid naar mijn spiegeling kijk? Ik moet huilen.

Ik kijk naar mijn tranen en zie mijn binnenste tevoorschijn komen. Dat is voor mij ook het moment om mijn gezicht weer af te wenden, omdat de herkenning van wat ik doe en hoe ik mijn leven leef vanuit kwetsbaarheid, weer voelbaar is.

Toch kan dit kort beschreven proces nog heel wat tijd in beslag nemen. Niet alleen dat ik me bewust word dat ik eenzaam ben, maar ook dat ik aan mijn levenswerk nog heel wat te sleutelen heb. Dat proces gaat gepaard met periodes van onzekerheid en aan lummelen.

Ik kan mezelf pas persoonlijk ontwikkelen als ik mijn eenzaamheid durf te delen met een ander die mij dierbaar is. Eenzaamheid onder ogen komen werkt bij mij zo krachtig. Dan pas ervaar ik kracht door kwetsbaarheid en is eenzaamheid bijvoorbeeld een wonderbaarlijk mooi gereedschap om verder aan mijn missie te mogen werken.

Mijn missie met Jouw Interview is om alle mannen en vrouwen in Nederland hun ongekende kwaliteiten en mogelijkheden via interviewen te laten herontdekken!

Persoonlijke ervaring

Eenzaamheid is een persoonlijke ervaring. De een heeft meer betekenisvolle relaties of een groter sociaal netwerk nodig dan de ander.

Anderen kunnen moeilijk van buitenaf zien of je je eenzaam voelt. Zij zien lang niet altijd dat je ontevreden bent over je contact met je partner, vrienden, familie of andere mensen. Dat je het moeilijk vindt om relaties te verbeteren. Of zelfs de moed hebt opgegeven. Dit maakt eenzaamheid zo moeilijk in te schatten. Het is iets wat je alleen zelf kunt voelen.

Niet hetzelfde als alleen zijn

Eenzaamheid is niet hetzelfde als alleen zijn – het kan wel samenvallen. Wanneer iemand geen of nauwelijks sociale contacten heeft, spreken we van sociaal isolement.

Sociaal fundament

Sociale relaties met andere mensen zoals familieleden, vrienden en kennissen zijn belangrijke ‘hulpbronnen’ in het dagelijks leven. Ze vormen het ‘sociale fundament’ van elk mens en dragen bij aan het gevoel van een zinvol leven.

Taboe

Er rust nog steeds een taboe op eenzaamheid. Alsof het een schande is dat het jou overkomt. Terwijl het iedereen kan overkomen. Daar hoef je je niet voor te schamen. Maar eenzaamheid kan problematisch worden. Dan is het belangrijk er iets aan te doen.

Eenzaamheid is van alle leeftijden

Meer dan een miljoen Nederlanders voelt zich sterk eenzaam. Eenzaamheid is van alle leeftijden en komt voor onder alle lagen van de bevolking. Al loopt de één meer risico op eenzaamheid dan de ander, iedereen kan op enig moment in zijn leven met eenzaamheid geconfronteerd worden.

Gevolgen eenzaamheid

De invloed van eenzaamheid is groot. Zeker als het langdurig aanhoudt, kan eenzaamheid leiden tot gezondheidsrisico’s, minder meedoen in de samenleving en een gevoel dat welzijn of geluk tekortschiet.

Zelf mee aan de slag gaan

Het is belangrijk om er zelf mee aan de slag te gaan. Hulp van de omgeving kan helpen, maar uiteindelijk kun je zelf ook de eenzaamheid doorbreken.

Control freak 2

Alles wat ik in dit artikel met je deel, is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen.

Wanneer ben ik een controlfreak?

  • Als controlfreak wil ik graag alles zelf in de hand houden. Ik houd er niet van om dingen last minute te doen en plan het liefst alles in de toekomst.
  • Als controlfreak wil ik graag overal goed over nadenken en maak ik keuzes op basis van ratio, en minder op basis van gevoel. Controle willen houden is eigenlijk een heel logisch verschijnsel.
  • Controle denken te hebben over de dingen om me heen zorgt voor een veilig en vertrouwd gevoel. Ik voel me minder angstig en meer zelfverzekerd. Toch kan ik ook doorslaan in het nastreven van controle. In de volksmond word ik dan een controlfreak genoemd.

Van controle naar overgave

Gedurende de tijden dat ik nog geen besef heb dat ik beschik over de krachten van hoogsensitiviteit, heb ik een manier gevonden om mijn chaotische hooggevoelige brein wat meer te kanaliseren.

Dat brengt me inderdaad meer rust. Maar ook meer controle, zonder dat ik dat doorheb. Steeds meer controle over mijn lijf en geest. Ontspanning is ver te zoeken. En op het hoogtepunt van dit ‘kanaliseringsavontuur’ stort mijn wereld wederom in.

Ik besef dat de controle me uit de handen glipt. Mensen beginnen me te vermijden omdat ik alles op mijn manier wil doen. Als ik me daarvan werkelijk bewust word, ben ik dertig jaar. En hoe meer ik probeer te veranderen, hoe meer ik vereenzaam. Wat een roerige tijd. Eigenlijk leef ik mijn leven in de ‘overlevingsmodus’. Feitelijk doe ik maar wat.

Wanneer ik op internet aan het zoeken ben naar artikelen over ‘controlfreaks’, kom ik vaak het woord perfectionisme tegen. Ik besef me dat perfectionisme en controle willen hebben met elkaar verweven zijn. Ook lastig om toe te geven. Perfectionisme staat wat mij betreft ook nog eens voor (faal)angst. In die tijd wil ik alles het liefst zo goed mogelijk doen. Ik leef voor en door een ander, een manier van leven die me totaal leegzuigt, en mij regelmatig in paniek doet schieten.

Het levert me alleen maar negatieve aandacht op.

Als een soort vleesetende plant leef ik mijn leven.

► Volledige controle over mijn leven kan ik niet krijgen

► Dingen lopen vaak anders dan ik verwacht omdat ik met veel toevalligheden te maken heb

► Door dit te beseffen, kan ik mijzelf al voorbereiden op een eventuele teleurstelling

Handigheidjes om mijn controledrang te relativeren:

► Ik zoek afleiding

Dit werkt in heel veel gevallen. Voor mij is deze afleiding meestal een rondje wandelen of fietsen, of wat houtbewerken. Op deze manier kan ik even mijn hoofd ‘luchten’, leegmaken.

► Als ik een bepaalde gebeurtenis graag in de hand wil houden en dat me dat veel stress geeft

Bedenk ik van tevoren wat het ergste is dat er kan gebeuren. Meestal vallen deze gevolgen best wel mee

► Wanneer ik allerlei dingen geregeld wil hebben, en ik blijf er last van houden in m’n hoofd

Dan schrijf ik het teveel op en leg het vervolgens weg

► Ik doe wat ik moet en laat wat niet hoeft

Ik kijk vervolgens zo realistisch mogelijk naar de dingen die ik echt moet regelen of waar ik echt controle op uit zou moeten oefenen. Iets wat niet per se nodig is laat ik en wacht dan af wat er gebeurt

► Ik geef af en toe bewust iets uit handen

Ik hoef niet altijd overal de verantwoordelijkheid voor te dragen. Door iets uit handen te geven, krijg ik ook meer rust. Ik leer delegeren, door vertrouwen in een ander te hebben en los te laten.

Dakloos

Weer in Nederland aangekomen, kan ik een aantal maanden in het huis van een stel toenmalige vrienden logeren. Ze zijn voor een aantal maanden met vakantie, dus dat geeft mij mogelijkheden om ondertussen naar een andere ruimte uit te kijken.

Via de moeder van een vriendin huur ik vervolgens van een oude dame een grote zolderruimte. Ik raak verder berooid en ziek en ik moet uiteindelijk het huis met de mooie zolder uit.

En daar sta ik dan, met een koffer vol persoonlijke spullen en geen dak meer boven mijn hoofd. Ik voel me machteloos en in paniek. Na een week dakloos te zijn geweest en in mijn auto, met dak,  te hebben overleefd, kom ik uiteindelijk via de gemeente terecht in een Haarlems pension.

In het pension bouw ik net als in de periode nadat ik in elkaar geslagen was door skinheads een straatvrees op. Deze ontwikkelt zich alleen veel trager, maar ook venijniger. De vrees sluipt er als het ware geruisloos in.

Ik word zelf ook stiller en stiller. Zonder me helemaal af te sluiten voor het sociaal leven durf ik de voordeur niet meer open te doen. Uiteindelijk sta ik iedere dag zo’n drie uur te proberen naar buiten te gaan om bijvoorbeeld de dagelijkse boodschappen te doen.

De angst die ik voel is het best te omschrijven als wat ik ben gaan noemen FOD Fietsen met Ogen Dicht;

  • Stel je eens voor dat we besluiten van het mooie weer te gaan genieten en onze fietsen te pakken. Jij fietst naast me en ik zeg ineens tegen je: ‘Oké, doe je ogen drie tellen dicht en blijf ondertussen doorfietsen.’ Na deze drie tellen doe je je ogen uiteraard weer open.
  • Maar ik zeg tegen je dat je ze direct weer dicht moet doen, en nu net zolang tot ik zeg dat je ze weer mag openen. Je fietst dus in het duister. Wanneer word je uit deze ellendige en zeer gevaarlijke situatie gehaald? Fietsen met de ogen dicht voor onbepaalde tijd komt in de buurt van de gevoelens die horen bij mijn straatvrees.

Ik wil zo graag een normaal leven, maar doe er al uren over voordat ik naar buiten loop om op de hoek mijn dagelijkse portie friet met frikandel te kopen. En als die eenmaal is gekocht, ga ik als de sodemieter weer terug naar huis.

Zo verloopt mijn leven meer dan een jaar lang. Ik word er letterlijk helemaal gestoord van en vraag om een vier weken durende observatie op een open afdeling van een psychiatrische instelling.

Daar wordt de diagnose depressie gesteld en krijg ik antidepressiva. Hoe kom ik in godsnaam met wilskracht nog uit mijn heikele situatie? Tijdens mijn herstel besluit ik om mijn focus te richten op het opnieuw vinden van werk.

In een weekkrant valt mijn oog op een vacature. Er wordt een taxichauffeur gevraagd voor een familiebedrijf. Ik kom dan te rijden in Haarlem en omgeving. Ik heb leren omgaan met mijn minder geworden straatvrees en ga ervan uit dat het nieuwe werk mij ook zal helpen om m’n vrees verder te laten verdwijnen.

Ik ben me niet bewust van mijn te hoge ademhaling. Die veroorzaakt mijn paniekaanvallen. Maar hoe ga ik mijzelf presenteren? Met pure wilskracht. En ook niet geheel onbelangrijk is het om toch vooral mezelf te blijven.

Het voordeel dat ik verder heb, is dat dit taxibedrijf een familiebedrijf is. Als ik binnenloop in het taxikantoor, voel ik de warmte van familieleven. Zoonlief is bezig om de toko van zijn vader over te nemen. Hij is heel geconcentreerd en zelfs een beetje nerveus. Dat maakt het voor mij ook wat gemakkelijker om in gesprek te komen.

Ons gesprek verloopt soepel en ze besluiten me aan te nemen. Ik moet alleen nog even via de huisarts een medische verklaring krijgen dat ik geschikt ben om in een taxi te kunnen rijden.

Nou, ik kan je vertellen dat dat me best wel benauwt. Ik heb al zoveel medische dingetjes gehad dat ik toch wel benieuwd ben of ik door de keuring heen kom. Bij de huisarts aangekomen, moet ik een vragenlijst invullen en neemt de arts wat proeven af. Ik krijg direct een positieve medische keuring mee.

Wat voel ik me opgelucht. Een nieuwe fase in mijn leven start hier. Ik woon nog in het pension maar wil na deze stap voorwaarts weer graag een eigen onderkomen. Kopen hoeft niet per se; even een tijd iets anders huren voelt als een redding.

Een appartementje zou prima zijn. Ik ga op jacht. Ik adem met hulp weer wat meer vanuit mijn buik. Het buitenkomen doet me goed, dus zo langzamerhand heb ik minder last van mijn angsten en voel ik weer hoop.

De taxiwereld is een hele speciale wereld. In het begin rij ik overdag, maar na enige maanden worden dat avond- en nachtdiensten.

Onwetendheid is funest voor iemand die zo af en toe last heeft van een bipolaire stoornis. Vooral de nacht is een wereld op zichzelf. Iemand die het nachtleven niet kan ervaren, zal zich moeilijk voor kunnen stellen hoe anders de sfeer is.

Zelf ervaar ik de nachten vaak als gemoedelijker en stukken relaxter. Ik ontmoet veel excentriekelingen en mensen onder invloed. Vooral degenen die met meerderen onder invloed van harddrugs agressief zijn ervaar ik als lastig.

Ik verlies mezelf gemakkelijk in de emoties van een ander. Om dergelijke lastige ritten zonder escalatie door te komen, is het zaak dat ik mezelf bescherm door mezelf te blijven. Op zeker moment stapt een groep van vier mannen in.

Ik voel direct de adrenaline naar m’n hoofd stijgen. Ze ruiken naar oud zweet en hebben een geur van sigaretten om zich heen hangen. Het lijkt wel of ze strak staan van de xtc of cocaïne. Eigenlijk had ik ze moeten weigeren, maar dat is gezien de agressieve sfeer die er vanaf de eerste seconden al hangt niet handig. Dan zou ik direct klappen oplopen.

Ik meld me bij de centrale en vermeld dat ik hoop dat deze rit goed zal verlopen. Als een soort waarschuwing vooraf. We hebben een noodknop waardoor je taxikanaal opengaat en open blijft staan.

De centrale kan dan alle geluiden in de taxi live volgen. Bovendien kunnen alle werkende collega’s meeluisteren. Mijn klanten vragen zich af waarom ik tegen de centrale zeg dat ik ‘hoop dat deze rit goed zal verlopen’. Die mannen luisteren natuurlijk ook mee. Deze rit is ook nog eens van de stad naar een strandplaats. Dat zijn veel kilometers.

Door mezelf kwetsbaar op te stellen, voorkom ik ternauwernood dat de woordenwisseling die volgt escaleert in een vechtpartij. Dan besluit ik de taxi te stoppen en neem een enorm risico. We staan nog net in de stad, dus ik stel de mannen voor om niks aan mij te betalen en ander vervoer te regelen.

Degene die naast mij zit wordt in eerste instantie kwaad, maar zijn vrienden vinden het een goed idee. ‘Het is een kut-chauffeur, man, en dan moeten we ook nog helemaal naar de beach. Echt niet.’

Doordat ik constant oogcontact vermijd, kruip ik vermoedelijk door het oog van de naald. Ze besluiten uit te stappen. Opgelucht haal ik adem, doe mijn raampje naar beneden voor wat frisse lucht en meld me bij de centrale.

En dan moet je nog het grootste gedeelte van de nacht rijden. Gelukkig heb ik die nacht verder alleen maar fijne klanten.

Op een van de nachten is het erg druk met klanten. Rond een uur of vier in de ochtend merk ik zoals wel vaker dat ik echt bekaf ben. Op zulke momenten is het moeilijk om mijn ogen open te houden.

Toch wel handig als je dan besluit om je af te melden en naar huis gaat om te slapen. Maar ik wil heel graag nog een paar klanten oppikken, zodat ik wat extra fooi kan vangen. Ik rijd langs het station: geen klanten.

Nog één ritje door het centrum van de stad: geen klanten. Signalen genoeg om te stoppen, maar ik baal en pak nog een laatste straat. Het volgende moment doe ik mijn ogen open en blijk ik op een geparkeerde auto te zijn geknald. Wonder boven wonder geen gewonden. Mijn taxi is flink beschadigd. Mijn baas wordt wakker gebeld en komt langs. De taxi wordt weggetakeld en naar de remise gereden.

Ik schaam me diep, maar hij zegt alleen maar dat dit vele chauffeurs gebeurt, omdat het zo moeilijk is om te stoppen. Bipolaire stoornis? Nooit van gehoord. Hij brengt mij naar huis en zegt tegen mij dat ik eerst maar slaap in moet gaan halen, en dat ie me daarom de eerste drie dagen niet op het werk wil zien.

Een genereus aanbod waar ik dankbaar gebruik van maak. Ik kom tot het inzicht dat ik echt rustmomenten moet inlassen door de dag heen. Zo kan ik ’s avonds en ’s nachts beter en veiliger functioneren. Tegelijkertijd besluit ik om me heen te gaan kijken in de taxiwereld.

Het wordt tijd om uit te kijken naar een taxibedrijf waar ik alleen maar dagdiensten hoef te draaien. Uiteindelijk kom ik bij de grootste taxicentrale in de stad. Ik solliciteer en word aangenomen. Deze switch betekent wel dat ik van een personenauto overga op een personenbus.

Ik kom uiteindelijk op een fijne woonplek in mijn geboortedorp te wonen, en nog wat later vind ik een pracht van een huurplek in een zogenaamde zusterflat. Er gaat een wereld voor me open. Na regelmatige en verontrustende vlagen van depressies en stemmingswisselingen stap ik een verfrissend nieuwe omgeving binnen.

Hoe voelt het om niet perfect te zijn?

Alles wat ik in dit artikel met je deel, is gebaseerd op mijn persoonlijke ervaringen. Dus hoe voelt het voor mij, om niet perfect te zijn? Dat kan beangstigend zijn. Mijn ideaalbeeld wil namelijk steeds weer de kop opsteken; Wees perfect! Wees goed! Doe je best!

Mijn ideaalbeeld wil het weer overnemen. En vaak zal het daarin slagen. De onrust neemt weer toe, en ik ga van alles doen om beter te worden en anders te zijn.

Ik maak mijzelf onbewust iets wijs over wie ik ben of hoop te zijn. Ik vertel mijzelf wie ik liever wil zijn. Ik ontken de aspecten van mijzelf, die ik niet wil zijn. Ik vorm een opgedreven, verbeterd zelf en identificeer ik me met dit idee over mijzelf.

En ik verhit of bevries wanneer mijn zelfbeeld in het gedrang komt. Het wordt een gevangenis van onrust, spanning en subtiele angst, want er is altijd die onzekerheid en iets wat ik beter moet doen.

Ik kan dit niet volhouden. Vroeg of laat storten zal ik instorten. Na 3 burn-outs in 5 jaar gebeurt mij dat dan ook. Mijn verbeterde zelf kan niet overeind blijven, en valt in stukken uiteen. Het verhaal over mijzelf, waarin ik zo geïnvesteerd heb, houdt geen stand meer.

En mijn gevoel van waardeloosheid, leegte en eenzaamheid neemt het over. Machteloos en vol schaamte en schuldgevoel, trek ik mezelf terug en neem niet meer echt deel aan het leven. Ik val compleet stil!

En toch voel ik diep van binnen dat dit moment uiteindelijk het meest waardevolle in mijn leven kan worden. Met compassie, mededogen blijk ik bij mijn pijn te kunnen komen. Wel met kleine stappen mezelf snappen, zodat er iets nieuws kan ontstaan.

Brené Brown inspireert mij  intens, als zij spreekt en vertelt in haar boek over De kracht van kwetsbaarheid!

SCHULD EN SCHAAMTE

Tijdens mijn eigen proces van bewustwording, omtrent mijn persoonlijke ervaringen met de kracht door kwetsbaarheid en mijn belemmerende overtuigingen daarbij, heb ik mijn overtuigingen kunnen tackelen, door mijn LEVENSVERHAAL TE VINDEN, TE VERTELLEN EN TE DELEN. Hieruit is JouwInterview.nl, ontstaan.

Ik heb gemerkt, dat ik geen controlfreak meer hoef te zijn van mijzelf.  Perfectie voelt voor mij als angst. Maar angst waarvoor?

Met name angst om te falen en niet kunnen voldoen aan verwachtingen die anderen van mij hebben. Ik moet voldoen. Dat heeft mij uitgeput.

Uiteindelijk ben ik zo goed als angst vrij, durf ik mezelf kwetsbaar op te stellen en geniet ik intens van het mogen delen van mijn levenservaringen met anderen door middel van het schrijven en vertellen van mijn levensverhaal.

Ook mijn vriendenkring is grotendeels verandert. Mijn vrienden en ik zijn gelijkwaardig aan elkaar. Ik kan en mag helemaal mezelf zijn, met mijn plussen en minnetjes.

Vanuit deze gebeurtenis, heb ik een autobiografie geschreven, lezingen en presentaties over mijn bipolaire stoornis gegeven, en  zijn de huiskamerlezingen met als thema de kracht door kwetsbaarheid, ontstaan.

Nu herken ik mijn belemmerende overtuigingen, met als resultaat dat ik vooruit kom in het leven, dat ik een plezieriger gevoel heb en dat meer lukt.

Siska Kroondijk weet als geen ander de kracht van Ver halen te beschrijven;

We hebben verhalen nodig die ergens dieper gaan dan het alledaagse, die je ergens aanraken waardoor je het gevoel krijgt alsof er een deken van warmte om je heen wordt geslagen.

Waar je een ‘Jaaaaaa’ van herkenning ervaart en weet dat dit in je eigen diepste spelonken van je ziel en innerlijke wereld ook zo is.


Verhalen die schrapen over het bot van de resonerende pijn, maar nog meer in het hart roeren door de liefdesstromen die erdoor heen gaan…

 Ze zijn bijna zeldzaam…

 Ze gaan voorbij ‘bedachte theorieën, kennis, weten en het geleerde…’

 Ze zijn zo voelbaar, waar de woordenstroom tussen de regels door heen sijpelt, waar een dieper weten en herkenning wordt aangeraakt…

 Die vuurvonk, dat licht in jezelf…

 Dat je niet gek bent geweest, nu niet, en nooit zal zijn…

 Dat je gevoel wel degelijk klopte, je intuïtie altijd heeft gesproken…

 Dat er iets in je spreekt, iets aanklopt met een waarheid die zo ongekend en onbemind is, maar wél in al je cellen roert…

Verhalen als medicijn voor de ziel!

Dat vergeef ik je nooit

Vergeving is volgens de algemene opvatting het iemand niet meer kwalijk nemen van een ernstige daad. Vergeven wordt dan gedaan door diegene die geestelijk of materiële schade heeft geleden.

Bron; Wikipedia

Een hindoe wiens zoon door een moslim was vermoord, zocht Mahatma Gandhi op en vroeg; “Hoe kan ik de moslims ooit vergeven?. Hoe kan ik ooit weer vrede vinden, nu mijn hart zo vol haat zit jegens degenen die mijn eigen kind hebben vermoord?”

Gandhi raadde de man aan om een kind van de vijand te adopteren, dat wees was geworden, en dit als zijn eigen kind op te voeden.

Ik kan jou niet vergeven

Zelf heb ik tussen mijn 20e en 40e levensjaar, een aantal mensen intens gehaat. Zoveel onrechtvaardigheid kan ik niet verwerken. In plaats daarvan ontwikkel ik een niet te stoppen haat. Maar waarom eigenlijk? Waar komt die haat vandaan? Wat zegt dat over mij?

In oktober 2011 krijg ik de diagnose, dat ik af en toe last van mijn bipolaire stoornis zal hebben.

Als ik verder terugkijk op mijn leven, dan kan ik gerust stellen dat ik mijn hele leven te regelmatig lijd onder extreme stemmingswisselingen, maar daar nooit vat op krijg. Nu heeft het beest een naam en beginnen we (mijn dierbaren en ik), te werken aan mijn herstel. Ik accepteer nu ook makkelijker hulp, ik ben zo uitgeput!

En dan te bedenken dat je met een bipolaire stoornis kampt met een tekort aan een zout-element met de naam lithium-carbonaat. Ik maak het te weinig aan, waardoor ik ter compensatie lithium slik. Doe ik dat niet, dan ga ik van extreem vrolijke gedragingen, naar diep depressieve. Dat is echt overleven geblazen.

Tijdens mijn herstel maakt mijn mindset ook een enorme ontwikkeling door. Ik ben zo dankbaar dat ik nog leef. Ik realiseer me dan hoe ik voor mijn diagnose in het leven sta, en hoe ik merk dat ik verander, meer bewust ga leven. Dat voelt verrijkend!

Mijn persoonlijkheid in combinatie met mijn fysieke gesteldheid, heeft mij zo lang in slachtoffer-stand gehouden. Alles en iedereen in mijn omgeving heeft het verkeerd gedaan. Ik wijs zo gemakkelijk met mijn vinger, gericht op een ander, Ik verzuur en ben vaak onaangenaam en irritant tegenover mijn medemens.

Met het herstel komt ook mijn rust weer terug. Welleswaar met veel vallen en opstaan, maar wel gestaag, voel ik me opknappen. Wat zouttekort niet met mensen, met mij, kan doen. Ik denk direct aan suikerziekte, ik snap dat ineens allemaal veel beter.

Als mensen niet goed genoeg staan ingesteld op insuline, kunnen zij hele rare gedragingen vertonen. Insuline en lithium carbonaat, LEVENSREDDERS!

Mijn persoonlijke ontwikkelingen verlopen, zoals eerder gemeld, als in een sneltreinvaart. Het eerste wat ik ben gaan inzien, mede dat ik tot rust aan het komen ben, dat ik een behoorlijk aantal vals beschuldigt heb. Dat is zo’n vreselijk besef.

Toch, als ik zo regelmatig last heb gehad van de bipolaire stoornis, is de schade uiteindelijk te overzien. Maar hoe ga ik met deze inzichten om? Waar moet ik in godsnaam beginnen met excuses te maken voor mijn gedrag, en hoe doe je dat?

Bipolair zijn betekent voor mij ook extra gevoeligheid, een zevende zintuig, die juist van pas kan komen, als ik de confrontaties aanga. Als ik in balans ben, voel ik heel snel aan hoe mensen in elkaar zitten; wat voor bedoelingen hebben ze, en vooral kijk ik dwars door maskers heen.

Elisabeth Kübler-Ross,

om een volmaakt leven te kunnen leiden, dienen we te vergeven. Vergeving is dé manier om krenkingen en kwetsuren te laten genezen, en de band met anderen en onszelf te herstellen. We worden allemaal wel eens gekwetst. We verdienen dit niet, maar de pijn of het verdriet voelen we wel degelijk. En als we eerlijk zijn, dan moeten we toegeven dat we zelf vrijwel zeker anderen ook wel eens kwetsen. Het probleem is niet zozeer de krenking zelf, maar dat we deze niet kunnen of willen vergeten. Daarom blijft de krenking pijn doen. We lopen in het leven voortdurend dergelijke kwetsuren op, en zijn niet getraind om ermee om te gaan. Op dat moment is vergeving belangrijk. Vergeving is een keuze.

Vaak heeft deze 7e eigenschap (intuïtie in het kwadraat), mij overprikkeling opgeleverd. De hoeveelheid intense indrukken is dan zo groot, dat ik ze niet voldoende kan filteren. Alle gevoelens gaan dan door elkaar heen lopen, en ik raak geprikkeld, zonder enige vorm van gezonde focus.

Met als gevolg dat ik me niet gehoord of gezien voel. En daar zit mijn knelpunt. Ik ben dan terecht gekomen in een vicieuze cirkel en hol mezelf steeds verder uit. Gelukkig besef ik het gebruik van mijn negatieve mechanisme steeds sneller. Nu kan ik makkelijker ingrijpen.

Dat houd in dat ik me realiseer dat ik eerst mijzelf zal moeten vergeven, wil ik in staat zijn een ander te vergeven. Of nog lastiger, ik zal leren mijzelf te vergeven, zodat een ander de ruimte voelt om mij te begrijpen en als ik mazzel heb, te vergeven.

Elisabeth Kübler-Ross, vergeving kan ironisch genoeg ook een egoïstische daad zijn, omdat ze belangrijker is, voor degene die verwond werd dan voor degene die verwondde.

Stervende vinden vaak een soort vrede die in hun leven ontbrak, omdat sterven laten gaan betekent; en dat geldt ook voor vergeven. Als we niet vergeven, blijven we zitten met oude wonden, krenkingen en boosheden. We houden het ongelukkige deel van ons verleden levend en geven voedsel aan onze wrok. Als we niet vergeven, worden we slaven van onszelf

Ik vind het heerlijk om te schrijven, dus besluit om een plan te gaan schrijven, een plan van sociale aanpak. Alleen al het met het plan bezig te zijn werkt helend. Mijn overzicht komt terug en ervaar voor het eerst in jaren weer focus.

Die gebruik ik om in het plan gedetailleerd te beschrijven welke mensen ik mijn excuses wil gaan maken. De betreffende confrontaties van toen schrijf ik op, als een soort levensmoment in een notendop. Op het moment dat ik 1 pagina vol heb geschreven, schrik ik me rot. Wat heb ik veel mensen onheus bejegend.

Toch blijf ik vol goede moed, het mag niet als excuus dienen, maar mijn onwetendheid over het af en toe last hebben van een bipolaire stoornis, helpt mij enorm om gefocust te blijven. Deze stoornis heeft mij met zekere regelmaat de afgrond in laten donderen. Dan krijg ik steeds weer steun en toeverlaat van een handje vol intimi. Zij zijn als een soort van alternatieve ‘guardian-angels’.

Voor de rest leef ik grotendeels in eenzaamheid. Ik blijf zo vriendelijk en sociaal mogelijk tegenover andere mensen. Het is helaas een masker, ik ervaar mezelf als een vreemde eend in de bijt. Maar ik zie licht aan de horizon.

De lange lijst word door mij ingekort, tot meest urgente excuses! Als alles uitgeschreven is, maak ik een planning in mijn agenda. Dit zorgt ervoor dat ik een ritme ontwikkel, waarin ik niet teveel hoef na te denken. Het enige dat echt nodig is, is dat ik voldoende rust heb genomen, voordat ik bij deze gekwetste mensen langs ga. Mijn rust zorgt hopelijk voor makkelijker begrip, en vergeving.

Mijn insteek is en blijft excuses die ik ga maken. Wat daar uit voortkomt is het minst belangrijke. Hoewel, eerlijk gezegd zou het hartverwarmend zijn, als zij mij kunnen vergeven. Ik ga op reis, mijn eerste excuses gaan gemaakt worden.

Ik voel me wat nerveus, maar op mijn gemak als ik aanbel. Het duurt even voor de deur opengaat. De betreffende persoon schrikt zich een hoedje en kijkt niet blij, laat staan ontspannen. Tranen wellen op, ik veeg ze weer weg en let op mijn ademhaling. Het gezicht van de ander ontspant enigszins, en ik voel ruimte om mijn excuses aan te bieden.

De eerste zit erop, en mijn excuses zijn geaccepteerd, wat een opluchting. Gelukkig heb ik besloten om, om de dag mijn lijstje te volgen. Het helpt enorm dat ik de rust in mijzelf zoek, en mezelf vergeven heb. Zodoende ervaar ik een oprechtheid in mezelf, waardoor mijn masker niet meer nodig is. Op een aantal na, heeft iedereen mijn excuses zeer op prijs gesteld. Een nieuwe wereld gaat voor me open, en terwijl ik dit schrijf voel ik de pijn van toen even. Mijn tranen van opluchting nemen het al gauw over!

Elisabeth Kübler-Ross, vergeving heeft veel te bieden, onder andere dat gevoel van volmaaktheid dat, naar we stellig dachten, permanent door de boosdoener van ons weg was genomen. Het beidt ons de vrijheid om weer te zijn wie we zijn. Iedereen verdient een kans om zichzelf en zijn of haar relaties een nieuwe start te geven. Die kans is de magie van vergeving. Als we anderen of onszelf vergeven, vinden we genade. Zoals een bot na een breuk sterker is dan voor het brak, zo kunnen onze levens sterker zijn wanneer de vergeving onze wonden heelt.

Slotwoord;

Pas als ik me bewust ben geworden van mijn onmacht, onwetendheid en angst, kan ik mezelf vergeven. Ik kom tot besef dat mijn gevoelens zijn voortgekomen uit oordelen. Ik veroordeel een ander, zonder zijn of haar situatie echt te kennen. Mijn eigen gecreëerde slachtofferschap gebruik ik als excuus om een ander te kwetsen. Niet zozeer expres, maar ik kan het niet laten. De ommekeer vind plaats als ik hulp krijg en ruimte ervaar, mijn gedrag onder een loep leg en me ten diepste schaam. Mijn sterrenbeeld is ook nog eens Schorpioen. dat doet me denken aan een verhaaltje.

Ken je het verhaaltje van de kikker en de schorpioen?

De schorpioen staat aan de rand van een rivier en wil graag naar de overkant. Maar ja, een schorpioen kan niet zwemmen. Hij kijkt om zich heen en ziet een kikker. Bij de kikker aangekomen vraagt de schorpioen of hij op de rug van de kikker, mee naar de overkant mag. De kikker reageert verbaasd; “Als ik dat doe dan steek je me onderweg in mijn rug en zal ik sterven”.

Maar beste kikker dat is toch niet logisch, als jij verdrinkt, dan verdrink ik ook. Ik zal je dus zeker niet steken. De kikker is overtuigd, en neemt de schorpioen op zijn rug. Halverwege voelt de kikker een venijnige steek en zegt direct tegen de schorpioen, dat ze nu allebei zullen verdrinken. “Waarom heb je dat gedaan?” En de schorpioen zegt; Ik kan er niets aan doen, het is mijn natuur”.

Mijn ervaring is gelukkig dat nare situaties, zich weer ten goede kunnen keren. “Dat vergeef ik je nooit”. Zo luidt de titel van dit artikel. Door met de figuurlijke billen bloot te gaan, mijn proces daarin heb gerespecteerd, heb ik mezelf vergeven.

En daardoor is er ruimte vrijgekomen, ook bij de betreffende anderen. En in 99% van de situaties, ben ik vergeven. En ik vergeef die 1%, die mij om de één of andere respectabele reden, niet hebben kunnen vergeven. Daar zijn en blijven we mensen voor.